3 pinakamahusay na mga libro ni Raymond Carver

Habang Bukowski mahigpit na binubuhat ang banner ng pinaka-walang kaluluwang manunulat, sa sadyang nakalulungkot na parada ng maruming pagiging totoo, ang iba pang mga may-akda tulad ng Raymond Carver, Richard Ford o Pedro Juan Gutierrez nagpatuloy sila at pinahusay ang uri ng nagpapahiwatig na salaysay sa visceral. Isang uri ng salaysay na hinubaran ng artifice upang ituon ang mambabasa sa mga character, lumipat sa kumpletong kapritso ng isang isip sa pagbabasa na muling lumikha ng mga minimalist na setting, pinupunan ang mga ito ng isang psychedelic na kulay sa mga oras.

Raymond Carver Siya ang pinakamahusay na nag-ayos ng pag-ayos ng nagsasalaysay na dayami upang makita sa kwento (at pati na rin sa tula) ang perpektong setting kung saan upang malihis ang kanyang mga character ng napakahalagang kawalang-katuturan na dahil sa kanilang malupit na katotohanan ay nagtatapos sa aming balat sa kanilang bahagyang mga kwento mula saanman, isang bangin na huli na pumapaligid sa ating lahat at kung saan ang hedonism at isang nihilistic point lamang ang makakabuo ng kinakailangang pilosopiya tungo sa kaligtasan.

Gayunpaman, bukod sa lahat ng kalabisan ng mga tauhan na sumasakop sa mga maikling eksena ng kanyang walang awa na mga kwento, natutuklasan din namin kung bakit nakakarating doon, sa gilid ng kailaliman ng walang kabuluhan sa espiritu at pisikal. Sa pagtingin sa lahat o wala, nakita namin kung paano nagbabanta ang pagkawasak sa anumang mahahalagang konstruksyon ng mga kard na may bahagyang hininga na hininga.

Ang mga tauhan ni Carver ay natapos na matalo, buong pagbubukas sa kanilang mga pagdurusa, sa mga nagmamadali nitong pagtatapos, sa pagkasira at pag-demotibo nito, sa madilim na kaligayahan ng pagbibitiw at pagpapalagay ng pagkatalo.

Ito ay tungkol sa pagpapasya kung aling makina ang siyang magpapasimula sa bawat bagong desisyon ng mga character, kung ang pangmatagalang takot o hindi mapigilan na pisikal na pagnanasa na gumising bago ang bawat banta na may malakas na kabangisan. Ang mga tauhan ay gumawa ng mga pilosopo ng araw-araw, salamin kung saan ang modernong tao ay perpektong makikita.

Nangungunang 3 Mga Inirekumendang Libro ni Raymond Carver

Mga nagsisimula

Ang gawaing dating kilala bilang Ano ang pinag-uusapan natin kapag pinag-uusapan natin ang tungkol sa pag-ibig? ito ay talagang dumaan sa pag-censor ng isang partikular na publisher noong 1981. Marahil ay wala sa posisyon si Carver upang talakayin ang hawas na mula sa maikling dami ng kwento.

Ang punto ay maraming taon na ang lumipas ang librong ito ay darating nang walang paunang rebisyon, at pagkatapos ay ang mas buong lakas ng isang gawain ay matutuklasan na, kung ito ay napalad na sa oras na iyon ng pinaka walang galang na mga mambabasa, pagkatapos ay higit na binilog ang sentripetal na puwersa sa paligid sa isang nagwawasak na pagkalungkot.

Ang isang tanikala ng pang-araw-araw na mga kuwento ay bumubuo ng isang mosaic na may mga piraso ng pag-ibig sa mga gilid ng salamin na pinindot ng mga kamay, na may mga kalungkutan na parang pamamaalam at tadhana.

Isang salaysay na collage sa isang blangko na canvas, nang walang naglalarawang libangan, kung saan ang mga labi lamang ng balat ang dumidikit ng alkohol, isang alkohol na nagbubukas sa pinakamababang katotohanan at sumisilip sa masidhing landas na wala saanman.

CLICK BOOK

Tatlong dilaw na rosas

Marahil ang lahat ng kilusang iyon na nauugnay sa maruming pagiging totoo ay may inspirasyon sa Chekhov, marahil ang kwento ng mga tauhan at setting na puno ng pang-istilo at espiritwal na kahinahunan ay nagmula sa henyo ng Russia na kahit papaano ay naglagay ng mga pundasyon ng modernong kwento, isang uri ng digression sa tradisyonal na kuwento upang matugunan ang higit pang mga pangkaraniwang aspeto mula sa maikling.

Ito ay kung paano maaaring maunawaan ang pagtatapos ng dami ng anim na kwento na ito, isang pagsasara na nagbibigay ng pamagat sa dami at na tumutukoy sa isang dapat na pagtatapos ni Chekhov na, mula sa rebound ng pasyente na kabalintunaan ay humantong sa kanya sa kanyang denouement, nag-shoot patungo sa isang bagong pagtatapos ng kanyang mga araw, sa tunog ng isang nagyeyelong symphony na nagsasalaysay na binubuo bilang isang epitaph ng kanyang humahanga kay Carver.

Ang natitirang limang kwento ay sumisiyasat sa mga bagong kaso ng kalungkutan at pagkabigo, tulad ng mga character na naglalakbay sa parehong steppe ng Russia kung saan matatagpuan ni Chekhov ang kanyang mga kalaban.

CLICK BOOK

Kung kailangan mo ako, tawagan mo ako

Genius ay tulad niyan, maaari mong laging asahan ang isang bagong pagkalito, isang bagong gawain na inilibing ng hindi interesado.

Marahil ay isinasaalang-alang ni Carver bilang mga kwentong mas kaunti, ang limang mga bagong kwento ng pang-araw-araw at matino na magbubukas sa malapit at kagulat-gulat na puwang ng tagapagsalaysay na nagnanais na iwanan ang kanilang mga hell at kung sino ang gumagalaw sa huling paghampas sa pagitan ng isang panitikan na placebo at pagkondena

Mga kwento tungkol sa mga kalalakihan na inabandona na ang kakaibang ningning ng alkohol sa bote at sinusubukang hanapin muli ang kanilang sarili. Maliban sa mga nakaraang landas ay hindi masisimulan muli, gaano man ka maniwala na palaging may pag-asa.

Ang maging isang natalo ay dapat maging tao. At sa pangkalahatang pagbabalatkayo alinman sa mga alkoholiko o abstainer ay hindi maililigtas.

CLICK BOOK

1 komento sa «3 pinakamahusay na mga libro ni Raymond Carver»

Mag-iwan ng komento

Ang site na ito ay gumagamit ng Akismet upang mabawasan ang spam. Alamin kung paano naproseso ang data ng iyong komento.