I 3 migliori libri di u geniu cortu Maxim Osipov

ammirate Cechov Hè faciuli. Hè ciò chì si dà à una storia capace di immortalizà voi cum'è autore dopu à i primi 10 minuti di lettura. I scrittori di storia ghjucanu cusì, e prime impressioni fatte in gesti eterni. Cum'è u cumpatriota di Chekhov, Maxim Osipov pare avè amparatu, forse ereditatu, forse sublimatu, quella virtù di u brevi cum'è un gestu immurtale. U friddu russu conserva l'imaghjini cum'è nimu. L'idee è l'imaghjini chì fermanu incrustati, ancu più chè sottu à u permafrost siberiano ghiacciatu; induve misteri, enigmi è forme di vita criogeniche battenu, aspittendu seconde chance.

Ancu Osipov hè menu fiction è più ritrattu. Mentre Chekhov combina u realismu cù una fantasia malincolica, quasi onirica, cum'è i desideri impussibili, Osipov hè rispunsevule per mantene i so pedi à a terra. In questu modu a malincunia ùn vola micca è ferma appiccicata à l'ànima, duv'ella farà sempre parte di u mundanu, di l'ogni ghjornu, di u sguardu di u zitellu senza zitiddina o di u missiavu impiccatu di guerri daretu à ellu...

Ma postu chì tutti etichettanu Osipov cum'è una reincarnazione di Chekhov, ùn saraghju micca quellu chì neghe. U puntu hè chì tutti dui ottennu u listessu effettu. Trà l'apparenza di colpi veloci resta sempre a sensazione più capace di fà striscia a pelle.

Top 3 libri consigliati di Maxim Osipov

Rock-paper-forbici

A chance determina i scontri è i disaccordi. U casu si ripete sottu à a sinistra vulintà di l'omu, carcu di putenza, per assicurà in fine chì a furtuna li surrisa, chì a petra esce per sfraccià tuttu è fà di u so legatu una cunquista è una grande storia. Ciò chì succede trà l'altri hè un tremulu di vita à ogni impattu, spustatu à novi pusizioni da u travagliu è a grazia di quelli stessi cuincidenze devastanti.

I dece stori dilicati di stu libru ritragghjenu persone cumuni in a Russia post-sovietica - medichi, prufessori di a scola, pulitici lucali, criminali cumuni - chì i so camini si scontranu, naturalmente ma imprevisible, in atmosfere grise ma dotate di un incantu singulare. Máxim Ósipov usa a so sperienza di cardiologu in u modestu hospitalu induve cunsulta per creà storie piene di cumpassione, lirisimu è simplicità ingannosa chì seguitanu u percorsu sottile chì va da l'individuu à u cullettivu.

Cum'è in una cumedia negra di Chekhov - Chekhov era ancu un duttore dopu tuttu - in queste pagine a corruzzione è a viulenza di ogni ghjornu coexistenu cù l'umuri, a tenerezza è a prumessa di redenzione. Osipov pupula i so stori cù diversi caratteri è grazia à una capacità d'osservazione straordinaria ci face participà à e so tragedie è frustrazioni, ma ancu in i mumenti di epifania sublime è bellezza. I stori chì custituiscenu stu voluminu, scritti trà u 2009 è u 2017, l'anu cunfirmatu cum'è unu di l'autori più spiccati di a literatura russa cuntempuranea.

chilometru 101

Torna da tuttu à più di 100 chilometri da a Piazza Rossa. Osipov marchò cù u so alter ego è tutti i so caratteri à Tarusa. Una cità abbastanza grande per truvà paràmetri è novi caratteri per interagisce cù. Perchè hè digià cunnisciutu chì, perdendu u gustu di e cunfessioni, sò i medichi più cà i preti chì tesoru i sicreti fisichi è anima.

A cità di Taroussa hè situata à 101 chilometri da Mosca, abbastanza luntanu da a capitale per esse diventata a casa di l'ex prigiuneri pulitichi è altri "indesirabili" durante u periodu suvièticu. Situatu trà a capitale urbana muderna è e zoni rurale, Taroussa hè u locu ideale da quale osservà una Russia chì, in e parolle di Maxim Osipov, hà cambiatu assai più di una dicada, ma ùn hè micca cambiatu in tuttu per dui seculi.

Cù l'audacia è a suttilità carattiristichi chì carattirizzanu l'autore, i saggi è i stori autobiografichi in stu voluminu esploranu cù un sguardu criticu - è à volte comicu - a cumplessità di a Russia muderna. A frode, a pressione pulitica, a discriminazione etnica, u cunflittu generazionale, a vulintà di emigrà è a paura di lascià a casa sò intrecciati in stu travagliu cum'è sò parti di a vita di ogni ghjornu di a pupulazione russa. Pienu di umore agrodolce, ironia drammatica è una visione commovente di u mondu, stu libru mostra perchè Maxim Osipov hè cunsideratu unu di i scrittori russi più impurtanti oghje.

U gridu di l'acellu domesticu

A cosa di Russia è e rivoluzioni hè un pocu di disincantu di ogni idealista. Cù ogni rivoluzione un pocu peghju. À ogni novu capu una nova guerra. Da qui un'assunzione di u destinu cum'è un avvene disgraziatu, ch'ella sia u XIX, XX o XXIII seculu, s'ellu vene...

"Semu nati in una guerra è mureremu in un'altra", dice serenamente unu di i parsunaghji di sti storie. Da Stalin à Putin, a vita passò, bella à una scala individuale, terribili à una scala cullettiva. Cusì, u vechju Aleksánder Ivanovich, natu in un trenu in u 1941, finisci per rifuggià in una vittura di dorme in 2014, dopu chì a so cità hè stata distrutta in una prova militare. L'eredi di Chekhov, Maksim Osipov narra a vita russa in u tempu di Putin, un pezzu di l'umanità chì crede in a pace è vede a guerra di novu.

U so gridu d'uccelli domestici riesce à priservà a sensibilità di i nostri cori. Svetlana Aleksievich, vincitore di u Premiu Nobel 2015 in Letteratura, hà dettu annantu à ellu: "Quandu leghjite sti stori ùn si ferma mai di pensà à quantu hè difficiule d'amà l'omu. Hè bella, disgustante è orribile, ma per stà umanu duvete amassi. Solu a grande literatura vi pò purtari là.

tariffu post

1 cumentu nantu à "I 3 migliori libri di u geniu brevi Maxim Osipov"

  1. Shkrimtari që udhëton me trenin rus e që ndalon në çdo stacion gjuhe, kulture e personazhi, është Maxim Osipov. Rrëfimet e tij kanë kapërcyer prgaun e tregimeve krejt të zakonta, me to janë dashuruar qindra e mija lexues të kombësive të ndryshme, pa bujë e poh ai është ngjitur rrufeshëm në klasifikimet e kritikës baba.
    Ishte një kohë jo shumë e largët kur bënte mjekun kardiolog, por kjo lloj zeje qe e pamjaftueshme për talentin e dicet e Osipovit. Mënyra si i sheh njerëzit, ngjarjet dhe epokat tranzitore të Rusisë kanë vlejtur që të ndërtojë një galeri personazhesh që mbeten gjatë në kujtesë. Nuk është ai tip libri që shitet i gjithi brenda tre ditëve, por përhapja e tij i ngjan lumit që gufmon e ngop ugaret e thata.
    Karakteristika të letërsisë së re ruse që dalin si filizë të rinj prej trungut të letërsisë së traditës ruse janë gjallesat që ngrenë lart, aq lart sa ta bëjnë të bukur rrefimin e Osipovit, saqë mějaft kanė mějaft e kanė mějaft.
    Un mondu chì ùn avete micca a storia russa per Moskën? Un mundet ndonjëherë? Me tërbim tregimtar djallëzor, Maksim Ossipov na udhëheq përmes Tarussa-s së bukur dhe deri në Rrethin Arktik. Ai tregon për epokën post-sovjetike you drejtuar nga kryeqyteti, temat è së cilës rrallë duken spektakolare. Ajo që është spektakolare është gjuha në të cilën janë shkruar, gjallëria e kësaj proze, gatishmëria e saj, ritmi i saj………..
    Pa e lexuar librin me tregime KLITHMA E ZOGUT TË SHTËPISË të Maxim Osipov, è ke të pamundur të përfytyrosh një vend ku jetojnë pasdhës të personazheve të Çehovit.
    Shkrimtari në profession është mjek kardiolog, por, po ngre një erë të re në fushën e letërsisë botërore si tregimtar fuqishëm. Ngjashmëritë me Anton Çehovin, nuk janë vetëm në professionin e mjekut, por mënyrën si e perdor ‘scalpelë’ e zejes tjetër, shkrimtarisë.
    Prozat e tij të fuqishme janë pamje të shpirtit aventurier, dialogut thukës, fabulave që nisin si ngjarje të zakonta, por që përfundojnë me një kulm epik apo tragjik më së shumti.
    Duca i lexuar një për një të gjitha këto tregime, jam ndeshur me një tragjizëm të thellë dhe elegant që përfshin situata, por mbi të gjitha personazhet në botën e tire.
    Kjo lloj shkrimtarie është pak a shumë një kirurgji e jetës, e botës së brendshme dhe e pasionit të spikatur të personazheve si Bela te 'Njerëz të mirë'; Andrej Georgevic te 'Fantazia', jo Beti, per Elsa te 'Në lumin Shpree' – është një skaj i përsosmërisë së portretit të një personazhi me aq pak mjete shprehëse.
    Ka edhe dy kulme, krejt të ndryshme: udhëtimi në 'Moskë- Petrozavodsk' që na njeh me botën ku jeton shkrimtari, copëza të prera ngatërruar të një figure të 'shtrirë nga Lindja në Perëndim'- Russia. Ndonjëherë të krijohet ideja se ngjarjet ndodhin këtu, në ndonjë copë rruge të Shqipërisë. I kemi të gjitha elementit e kësaj novele, perposh hekurudhës dhe trenave.
    Dhe 'Klithma e zogut të shtëpisë', që, i vendosur në fillim të librit të turbullon me kthesat e rafinuara, të shpie jo larg, por brenda botës së njeriut. Provinca, spitali, gratë, shoferi, milicët, koloneli, babai, prona private, besimi –rënia ekonomike, frika, shpirti – zogjtë e egër e qiellorë – të gjitha sikur janë tinguj të klithmës së zogut të zogut të, oshetëtëu shpirti: i përbotshëm i shkrimtarit të mirë, në këtë rast i Maxim Osipov për të shfaqur jetën jo në fotokopje, por sikur të ishte vetë garlic.
    Një novelë è shkëlqyer që më mbeti në mendje është PËRJETËSIA. Per disa arsye:
    Mënyra se si fillon kjo lloj narrative; shënimet e harruara në sirtarin e një mjeku, vendi më I padenjë për të arkivuar shpirtin dhe jetën e një njeriu të humbur.
    Teatri si ndërtesë, fundi i tij tragjik dhe fati i personazheve që kapërcen edhe vetë fatin e tragjedive të mëdha, të cilat aktorët përpiqen t'i vënë në skenë.
    Aleksandër Ivanoviç, i ngjashëm me bukinistin e Cvajgut, so aq ëndërrimtar dhe një lloj eremit i dashurisë për teatrin nuk më hiqet më nga mendja.
    Duket sikur autori merret me gjera të vogla, të parëndësishme. Kjo përshtypje e parë të mbetet e papërfillshme përballë botës së fuqishme shprehëse, formës së një dialogu plot kthesa dhe kthime, +një lloj labirinti psikologjik; E pamundur të mos e shpiesh deri në fund një tregim a novelë që nis, sepse kërkon, hamëndëson, por kurrsesi nuk parashikon dot si është fundi.

    Nëse ndonjë artist e ka merak fatin dhe lidhjen me të, të lexojë 'Njeriu i epokës së Rilindjes', duket sikur e shpërfill tragjizmin e fatit të tyre, por krejt e kundërta ndodh: autori novel ështër ërjemen njdja ështërëtër ejdjëtëtër ejdjë ndaj njeriu . Deformimi i natyrës njerëzore. Avventura è madhe è rusëve. Shpirti që digjet mbi hirin e lavdisë së humbur.
    "Russia, - (thotë një udhëtar në novelën 'Moske- Petrozavodsk) - i ngjan një vemjeje. Udhëtojnë nëpër të vetëm nga lindja në perëndim dhe nga perëndimi në lindje, duca përjashtuar trupin e vemjes, të populluar mjaft dendur, në të mund të zhvendosesh nga veriu në jug dhe nga jug.
    Miranda Haxhia

    risposta

Lascià un cumentu

Stu situ utilizeghja Akismet per reducisce u puzzicheghju. Sapete ciò chì i dati di i vostri dati è processatu.